Van een herseninfarct genees je dus niet. Veel lui denken net alsof je een arm of been hebt gebroken, je een tijdje uit de running bent, revalideert en dat het klaar is. Dat is dus niet zo. Ik denk dat sommigen misschien denken: kom op joh, het is 16 jaar geleden gebeurd, heb je het daar nu nog over?
Ja, want op 10 juni 2010 werd de Berthil die ik was stopgezet en werd er (gelukkig) een andere Berthil geboren. Geen nieuwe, maar een andere. Een Berthil waarbij het hele lichaam is aangedaan. Die moeite heeft met praten en eten, moeite heeft met zijn balans en die zelfs nu nog regelmatig komt te vallen. Die moeilijk loopt, geen piano meer kan spelen (oh nee, kon ik al niet) en niet goed meer kan multitasken. Ik ben ook veel eerder vermoeid, zowel geestelijk als lichamelijk. Daarnaast ben ik geestelijk behoorlijk veranderd. Niet mijn persoonlijkheid, maar wel bijvoorbeeld door PBA (Pseudobulbair effect), waardoor mijn emoties heel anders werken.
Wat ik bedoel te zeggen: iemand die NAH heeft is voorgoed veranderd en zal elke dag met de gevolgen moeten leven. Kortom, je geneest niet, maar je herstelt zo goed mogelijk.