Ook mijn naasten hebben ineens te maken met L.I.S en N.A.H
Als je zoiets meemaakt als een hersenstaminfarct, staat de wereld direct stil. In het begin staat de overlevingsmodus aan. Alle energie en focus moeten noodgedwongen naar het eigen herstel, het verwerken van de klap en het simpelweg opnieuw leren functioneren. Omdat ik in die periode zo intensief met mezelf en mijn eigen proces bezig moest zijn, kon ik het op dat moment niet goed zien. Nu pas nu er meer rust, acceptatie en vrede is ontstaan met de situatie, is er mentaal weer ruimte om met een bredere blik te kijken. En nu pas zie ik werkelijk wat het ook voor mijn naasten allemaal heeft gedaan.
Vaak wordt er namelijk niet bij stilgestaan wat zo’n ingrijpende gebeurtenis doet met de familie en vrienden. Zij hebben hier ook niet om gevraagd en worden van de ene op de andere dag ineens in diezelfde shitzooi geplaatst. Voor hen is dit ook een ontzettend moeilijke tijd, om verschillende redenen:
-
Levend verlies: Mijn naasten moesten afscheid nemen van de persoon die ik vóór het infarct was, terwijl ik er fysiek nog wel ben. Dit is een continu rouwproces om de verloren onbezorgdheid en de oude dynamiek, wat emotioneel heel verwarrend en uitputtend is.
-
Abrupte rolverandering: Partners, kinderen of vrienden veranderen ongewild en plotseling van gelijken in mantelzorgers of dragende krachten. De gelijkwaardigheid in de relatie verandert, en beslissingen die we voorheen samen namen, kwamen ineens op hun schouders terecht.
-
Onzichtbare klachten en spanning: Veel gevolgen van hersenletsel, zoals overprikkeling, snelle vermoeidheid of veranderingen in de emotie-regulatie, zijn onzichtbaar voor de buitenwereld. Voor mijn omgeving vergt dit een constante alertheid en aanpassingsvermogen. De onvoorspelbaarheid van hoe een dag verloopt, zorgt voor een permanente basisspanning.
-
Sociale isolatie en onbegrip: De buitenwereld pakt de draad vaak snel weer op zodra de acute fase voorbij is. Omdat anderen de dagelijkse strijd thuis niet zien, stuit de omgeving vaak op onbegrip. Opmerkingen als "Het gaat toch alweer beter?" kunnen ervoor zorgen dat naasten zich eenzaam en niet gehoord voelen.
-
Cijferen en schuldgevoel: Veel naasten cijferen hun eigen behoeften en grenzen volledig weg uit loyaliteit. Er ontstaat snel een schuldgevoel als ze tijd voor zichzelf nemen of hun geduld㶪, waardoor het risico op totale overbelasting constant op de loer ligt.
Het heeft tijd gekost om dit te kunnen overzien, maar nu de acute storm in mijn eigen hoofd is gaan liggen, zie ik pas hoe zwaar de impact is geweest—en nog steeds is—voor de mensen om mij heen.
Moeder van mn dochter en mijn vriendin (toen mijn partner) is zo goed geweest om toen in het begin verslagen te gaan schrijven. Dit deed ze om niet honderd keer opnieuw aan iedereen te hoeven vertellen hoe het met me ging, en voor mij is het waardevol om ze nu nog eens na te kunnen lezen.
Dit zijn de verslagen die bewaard zijn gebleven. Of er nog meer waren, weten we niet—misschien stopte het schrijven daar, of lukte het niet meer om ze op te slaan. Na het opheffen van Hyves dachten we dat alles voorgoed weg was, maar een vriend bleek deze teksten gelukkig te hebben gered.
Omdat deze verslagen de eerste weken heel puur beschrijven vanuit het perspectief van de partner, delen we ze graag. Het kan waardevolle herkenning bieden voor anderen in eenzelfde schuitje.
En jemig wat zijn er veel dingen die ik heel anders heb beleefd of niet eens meer wist
Dit geeft ook heel duidelijk aan dat wij opdat moment nog niet eens van het L.I.S en N.A,H wisten of hoe het werkt, de gedachte dat als die beademingstube er maar uit is dat ik weer zou kunnen praten
Als ik dit zo terug lees dan denk ik jemig de pemig wat waren we beide positief in het begin, ik snap van me zelf wel waarom, medicatie, brein is in de war, soort survival modus, geen idee, maar Moniek niet normaal positief, vondt haar al positief maar als je dit leest denk je echt van ja hoe dan?
Degen die het had het bewaard en waarschijnlijk had genummerd, dat klopt niet en daar moet je dus niet op letten.