Juiste dosering

Op zoek naar de juiste balans

Ik gebruik al jaren citalopram. Niet omdat ik depressief ben, maar omdat het mij helpt om mijn emoties beter te reguleren. Sinds mijn hersenstaminfarct is dat namelijk een stuk ingewikkelder geworden.

Ik heb ook PBA. Voor wie niet weet wat dat is: PBA staat voor Pseudobulbar Affect. Kort gezegd kan er dan een emotionele reactie ontstaan die niet helemaal past bij wat je op dat moment voelt. Bij mij zit daar een trigger onder. Als die getriggerd wordt, kan mijn reactie veel sterker worden dan ik eigenlijk wil.

De citalopram helpt daar bij mij ontzettend goed tegen. Met 10 mg per dag krijg ik mijn PBA-trigger heel goed onder controle.

Maar daar loop ik al jaren tegenaan.

Het is eigenlijk steeds kiezen tussen twee dingen.

Of ik houd mijn PBA en de trigger eronder goed onder controle, maar dan word ik zelf ook steeds vlakker. Mijn spontaniteit wordt minder en mijn karakter wordt neutraler.

Of ik verlaag de medicatie en voel mezelf weer helemaal terugkomen. Dan ben ik spontaner, emotioneler en meer mezelf.

Maar dan ben ik ook weer zo labiel als een deur.

En dat is precies het probleem.

Want natuurlijk wil ik mijn PBA onder controle hebben. Absoluut. Maar ik wil mezelf ook blijven. Mijn karakter, mijn spontaniteit en mijn emoties, dat hoort allemaal bij mij. Ik wil niet dat het medicijn de scherpe randjes van mijn PBA weghaalt, maar daarbij ook de leuke kanten van mijn karakter afvlakt.

Ik ben daarom gisteren bij een psychiater geweest.

We hebben besproken dat het misschien helemaal niet nodig is om van citalopram naar een ander medicijn te gaan. Het kan ook zijn dat mijn huidige dosering gewoon nét iets hoger is dan wat ik uiteindelijk nodig heb.

Daarom gaan we nu werken met citalopramdruppels.

Het voordeel daarvan is dat je veel nauwkeuriger kunt doseren dan met een tablet. Eén druppel bevat 2 mg citalopram. Mijn eerste stap wordt daarom 4 druppels per dag. Dat is 8 mg.

Het klinkt misschien als een klein verschil, van 10 naar 8 mg. Maar juist bij dit soort medicijnen kan zo'n kleine verandering best merkbaar zijn.

We gaan nu gewoon kijken wat er gebeurt.

Blijft mijn PBA-trigger goed onder controle?

Komt mijn spontaniteit weer wat meer terug?

Voel ik mezelf weer wat meer zoals ik mezelf ken?

Dat zijn voor mij eigenlijk de belangrijkste vragen.

Ik zie het daarom niet als stoppen met mijn medicatie of overstappen naar iets compleet anders. Ik zie het meer als het afstellen van de juiste balans.

Want uiteindelijk wil ik niet zo weinig mogelijk medicatie.

Ik wil de juiste hoeveelheid medicatie.

Genoeg om mijn PBA en de trigger onder controle te houden, maar niet zoveel dat ik mezelf daardoor kwijtraak.

En misschien is dat uiteindelijk wel de belangrijkste zoektocht met medicatie: niet alleen kijken of iets werkt, maar ook kijken hoe je je voelt terwijl het werkt.