Ik geloof dat ik de meeste inmiddels wel gehad heb.
Het begon ermee dat er een fysiotherapeut aan mijn bed kwam om te kijken of er nog rompstabiliteit was. Met drie man sterk werd ik overeind gezet en losgelaten om te kijken of ik rechtop bleef zitten. Niet dus. Ik zakte als een pudding in elkaar.
In het begin, toen ik nog niet veel bewoog, werd ik met een grote zak en takel van het bed in de rolstoel getild. Ook moest ik de tijd dat ik rechtop in een stoel zat rustig opbouwen; steeds een beetje langer. En vervolgens werd ik ja, in de rolstoel gedrukt.
Later, toen ik mijn hand en vingers weer kon bewegen, kreeg ik een elektrische rolstoel met zo’n pookje om gas te geven en te sturen. Daar heb ik een paar keer mee geoefend tijdens de ergotherapie, dat ging mooi. In het weekend oefende ik er zelfs mee samen met mijn pa. Hij maakte dan een soort parcours in de gezamenlijke kantine en daar moest ik me dan doorheen manoeuvreren. Ik weet nog dat dat ding vijf standen had, maar ik bleef maximaal op stand 3. Stand 5 was meer een racestand. Jemig, wat jaagde dat ding.
Ik herinner me nog dat ik een keer door de gang reed, de bocht om kwam zeilen en de bocht net niet helemaal kon halen. Ik knalde keihard tegen de railing die aan de muur zat. Iedereen schrok zich kapot en riep: "Gaat het?!" Op zo'n moment is het best handig dat je je gevoel nog niet helemaal terug hebt, haha.
De nekbrace en de grond bestuderen
Op een gegeven moment had ik ook een nekbrace om. Als ik rechtop in een stoel zat, viel mijn hoofd telkens voorover. Een dom gezicht, aangezien het hoofd door de verlamming niet meer uit zichzelf rechtop kwam. Ik heb heel wat tijd doorgebracht met het bestuderen van de grond...
Ik denk dat ik dat ding wel een half jaar om heb gehad. Eerst volop, en toen mijn nekspieren bij de fysio weer wat gingen doen, mocht hij af. Daarna steeds vaker af om die spieren te trainen. Het hoofd weegt behoorlijk veel, dus je nekspieren moeten aardig getraind zijn. Ik kan me dat nu niet eens meer voorstellen.
De "superkutte" gewone rolstoel
En toen kwam de volgende stap: de gewone rolstoel, prachtig dat ik uberhaupt nog weer in een rolstoel kwam, zeker! Maar nou euhm, dat was in het begin echt superkut. Dit was niet vooruit te branden; ik deed in het begin denk ik wel een minuut over twintig meter. Maar goed, dit was allemaal therapie. Mijn armen deden het weer gedeeltelijk, dus het was een kwestie van trainen en stimuleren. Dit werd gelukkig snel beter.
Het ging zelfs zo goed dat een ergotherapeut me op een gegeven moment vroeg voor het rolstoelbasketbal. Maar dat was in mijn beleving geen optie. Dat voelde voor mij destijds een beetje als accepteren dat je in een rolstoel zit en er het beste van maakt. Dat was niet mijn insteek. Dit was een tijdelijke noodoplossing en ik ging weer lopen. Dat wist ik toen natuurlijk niet zeker, maar zo dacht ik toen wel.
Opstaan en doorlopen
Daarna, ik denk echt wel een maand of zes later dat ik in Roessingh was , ben ik samen met de fysio begonnen te oefenen met het lopen achter een rollator. Ik was inmiddels alweer zo ver dat ik een paar keer in de loopbrug heen en weer kon lopen. We oefenden dus elke keer met de rollator, totdat ik er zelf eentje bij mijn kamer kreeg. Zo kon ik tussen het rolstoelen door mooi zelf stukjes blijven lopen.
Toen ik op 10 maart 2011 eindelijk vanuit het Roessingh naar huis mocht, ben ik met de rollator naar buiten gelopen. De rollator heb ik thuis zowel binnen als buiten nog lange tijd gebruikt. Het is namelijk niet alleen een probleem met de spieren, ik had en heb nog steeds een probleem met mijn balans.
Vandaag de dag
Als je me vandaag de dag ziet lopen en je kent me verder niet, dan denk je: nou, die heeft al mooi een slok op. Na de rollator ben ik eigenlijk vooral gaan lopen met een wandelstok, en dat ben ik steeds verder gaan afbouwen tot ik zonder kon.
Wel gebruik ik de wandelstok nu vaak nog als ik die dag veel moet lopen, of als ik bijvoorbeeld op gras moet lopen. Of wanneer ik naar drukke evenementen ga. Soms gebruik ik hem alleen om aan mensen te laten zien waarom ik zo raar loop.
Ook heb ik eigenlijk altijd een voetbrace om. Die zorgt ervoor dat mijn rechtervoet niet gaat hangen en slepen. Vooral bij drukte, of op momenten dat ik niet letterlijk al mijn aandacht aan het lopen kan besteden, is dat echt ideaal voor me.