Piraat van het zwarte gat (Vroomshoop).
In de beginperiode na het infarct zag ik alles dubbel. De aansturing van met name mijn linkeroog klopte van geen kant. Als ik recht vooruit probeerde te kijken, was ik zo scheel dat ik bijna kon zien wat er links van me gebeurde. Dat extreme scheelzien was ook de reden dat die oogcomputer in de vroege fase totaal niet werkte; het apparaat kon mijn blik simpelweg niet registreren.
Dit hield dag in, dag uit aan. Voor mijn gevoel heeft deze periode zeker twee maanden geduurd. Als ik destijds uit het raam van mijn kamer keek, zag ik de tegenoverliggende muur en de voegen volledig dubbel. Totdat ik op een ochtend wakker werd en de verpleegkundige de gordijnen opende. Ik keek naar buiten en zag ineens een muur met kaarsrechte stenen en strakke voegen. Van de ene op de andere dag was het normale zicht grotendeels terug.
Helemaal de oude is het nooit geworden. Als ik rechtuit of naar rechts kijk, is er niets aan de hand. Zodra ik mijn blik naar links richt, is alles nog steeds dubbel. Maar daar valt prima mee te leven.
De logica achter de ooglap
Tijdens die maanden van dubbelzien droeg ik een ooglap over mijn goede oog (rechts). Dit had een dubbel doel. Aan de ene kant gaf het direct rust, omdat het dubbele beeld hiermee verdween. Aan de ene kant dwong het mijn hersenen en de spieren van het aangedane linkeroog om harder te werken door ze niet af te dekken en continu te stimuleren. En ach, baat het niet, dan schaadde het niet en het zag er in ieder geval nog stoer uit ook.
Uiteindelijk heeft deze methode de sturing naar links niet volledig kunnen herstellen, maar het was de poging destijds meer dan waard.