Mijn Verhaal

Dit is het verhaal zoals ik me het herinneren kan van wat er gebeurd is.

Ik was destijds een drukke jongen, veel met muziek bezig. Zo was ik die week als vrijwilliger actief bij een festival. We waren er al de hele week druk mee geweest: de tent opbouwen, weer afbreken en alles wat daarbij hoorde. Dit ging gepaard met best veel bier drinken. Waarom ik dit vertel? Nou, dit speelde achteraf mee in mijn eigen oordeel over wat er met me aan de hand was.

Toen ik 's ochtends wakker werd en naar de wc ging, begon ik bij terugkomst in bed ineens een beetje raar te praten. Ik was duf in mijn hoofd, maar gooide dat volledig op een kater en de slopende week die achter me lag. Dit zei ik ook tegen mijn vriendin. Zij was toevallig in huis omdat ze met mij mee zou liften naar haar werk. Gelukkig maar, want anders was er niemand geweest.

Ik begon steeds slechter te praten en er vielen steeds meer functies uit, totdat ik me uiteindelijk helemaal niet meer kon bewegen. Er ontstond lichte paniek en mijn vriendin belde de ambulance. Ik weet nog dat de broeders me op een brancard naar beneden droegen. Ook herinner ik me dat ik in de ambulance lag, onderweg naar het ziekenhuis. Vanaf dat moment ging het licht uit.

Ik werd weer wakker op een bed in het ziekenhuis, nog steeds zonder dat ik in de gaten had wat er echt aan de hand was. Eigenlijk dacht ik dat het allemaal wel zou meevallen, wat het ook was. Mijn vader en moeder stonden aan mijn bed; mijn moeder was compleet emotioneel en mijn vader probeerde haar te kalmeren. Vrij kort daarna werd alles weer zwart.

Achter de schermen werd ondertussen gezocht naar de oorzaak. De artsen hoopten ergens nog dat het om een epileptische aanval ging, maar dat was helaas niet zo. Er werd besloten om mij, ondanks de enorme risico's, te opereren in het St. Antonius Ziekenhuis in Nieuwegein, dat hierin gespecialiseerd is.

Het plaatsen van een stent in de hersenstam was in 2010 een ingreep die nog volop in ontwikkeling was. Omdat de hersenstam vitale functies zoals ademhaling en hartslag aanstuurt, was de situatie levensbedreigend en bracht de operatie grote risico's op complicaties met zich mee, zoals een bloeding. De artsen namen deze gok puur vanwege mijn jonge leeftijd. Bij jonge hersenen is de kans op functioneel herstel na het herstellen van de bloedtoevoer namelijk aanzienlijk groter. Vanwege die fysieke veerkracht waren de artsen bereid dit grote medische risico te nemen voor de kans op een langdurig, kwalitatief leven. Bij een oudere patiënt was het op dat moment simpelweg einde verhaal geweest.

Het volgende moment dat ik me herinner, was dat er heel veel medisch personeel met me bezig was. Er werd een beademingsbuis in mijn keel gebracht voor het geval mijn ademhaling onderweg zou stoppen — of misschien was die al gestopt, dat weet ik niet. En weer zakte ik weg.

Daarna werd ik wakker in een ambulance die werd bestuurd door twee oudere, blonde dames die dit werk als vrijwilliger deden. De bijrijder had zelfs een hondje bij zich. Dit is achteraf natuurlijk een compleet hallucinatieverhaal; laten we er maar van uitgaan dat de medicatie volop begon te werken en mijn hersenen de realiteit kwijtraakten.

Bij aankomst in het ziekenhuis werd ik een kamer in gereden. Ik weet nog dat er een broeder met me praatte, hoewel ik zelf natuurlijk al niks meer terug kon zeggen. Hij wenste me sterkte en succes toen ik werd opgehaald. Vanaf dat moment werd alles weer zwart. De volgende herinnering die ik heb, is dat ik wakker werd op een grote zaal, liggend aan een beademingsapparaat.

Na een poosje begon ik weer op eigen kracht te ademen en kon de machine er eindelijk af. Het enige wat ik daar nog van weet, is dat zo'n apparaat vreselijk irritant is zodra je zelf weer kunt ademhalen.

Ik heb daarna nog een aantal weken in het ziekenhuis gelegen. Achteraf gezien heb ik die hele periode niet volgens de werkelijke realiteit beleefd; voor mijn gevoel was het één grote, nare droom. Mijn hersenen werkten simpelweg niet zoals het hoorde. Of dat nou kwam door het trauma, als een manier van coping om met de ellende om te gaan, of puur door de medicatie, dat weet ik niet. Het was een kwestie van wachten totdat ik sterk genoeg zou zijn om te worden overgeplaatst naar het ziekenhuis in Hardenberg.