Vandaag is het 10 juni, 16 jaar nadat alles anders werd. De dag dat ik mijn hersenstaminfarct kreeg. De dag van de grote reset.
Denk ik er vandaag aan? Ja, natuurlijk. De herinneringen aan hoe die dag verliep, beleef ik weer opnieuw. Maar ik denk er niet meer aan met het diepe verdriet en de rouw van de eerdere jaren. De jaren waarin ik dit geestelijk nog niet had verwerkt, er niet aan toe wilde geven en het vooral wilde wegdrukken. Toen werd ik nog geleefd door wat er was gebeurd; toen was ik nog een slachtoffer.
Inmiddels heb ik het verwerkt. De trauma’s van het locked-in-syndroom (LIS), de verandering, het anders zijn dan voorheen... Ik moest afscheid nemen van wie ik was en van wat ik allemaal niet meer kan. Lange tijd zag ik dat allemaal als een zwakte.
Natuurlijk doet het nog wel eens pijn, maar ik heb het geaccepteerd. Ik vind het prima zoals ik nu ben. Zeker als je bedenkt dat de prognose destijds was dat ik de rest van mijn leven als een kasplantje door zou moeten brengen.
Eigenlijk ben ik nu heel blij met hoe het voor mij heeft uitgepakt. Ik ben weer mezelf, maar dan net even anders. Ik heb mijn zelfvertrouwen terug. Ik durf weer écht 'ik' te zijn, in plaats van die persoon die eigenlijk een beetje was gestopt met leven en alleen nog maar aan het overleven was.
Jarenlang heb ik fysiek gerevalideerd. De gedachte was: dat geestelijke deel komt wel goed, áls ik fysiek maar weer richting een 'normaal mens' functioneer. Maar mooi niet. Toen ik fysiek ongeveer mijn piek had bereikt, kwam ineens de geestelijke klap om de hoek kijken. Niet als letterlijke hersenschade, maar schade in de zin van getraumatiseerd zijn, onzekerheid en het ontbreken van elk gevoel van zelfvertrouwen. Eigenlijk had ik op 10 juni net zo goed het licht uit kunnen doen; ik had het wel overleefd, maar ik leefde niet echt.
Ik ben superblij dat ik uiteindelijk de stap heb gezet om met een psycholoog te gaan praten. Via haar werd me al heel snel duidelijk hoe de vork in de steel zat. Had ik dat maar veel eerder gedaan!
Kortom: vandaag is de dag. Ik sta er absoluut bij stil, maar het doet me geen overweldigende pijn meer.
Reactie plaatsen
Reacties