Aangezien mijn vriendin destijds zo’n beetje honderd keer aan iedereen moest vertellen hoe het nu met me ging — wat natuurlijk niet te doen was — besloot ze om op Hyves (ja, dat was toen nog echt een dingetje) telkens verslagen te typen. Dan konden de mensen daarop lezen hoe het met me ging, en voor haarzelf was het waarschijnlijk ook wel fijn.
Een tijdje terug kregen we van de vader van de zanger van onze band ineens al die verslagen. Hij had ze allemaal uitgeprint en bewaard, supermooi! Hyves bestaat inmiddels niet meer, maar nu heb ik tenminste al die verslagen nog mooi. Misschien dat ik ze hier nog wel eens plaats.
Ik ben ze nu een beetje aan het doorlezen, samen met het communicatieschrift dat ik in Het Roessingh had. Hierin kon de verpleging, de therapeuten en familie zo nodig wat in zetten na een bezoek. Zo bleef iedereen een beetje op de hoogte, aangezien ik het ze toen zelf toch maar minimaal kon vertellen.
Echt fijn dat ik dit allemaal nog eens terug kan lezen. Maar jemig de pemig, wat een dingen lees je dan zo terug. Ik wéét dat dit over mij gaat en dat ik het zelf allemaal heb meegemaakt, maar het is allemaal zo unreal. Alsof je een dramafilm beschrijft.